Karnawałowy nastrój towarzyszył kolejnemu spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki. Tradycyjnie klubowiczka Ula Wanińska przygotowała przepyszne faworki, a pozostałe uczestniczki przyniosły słodki poczęstunek. 
Przy kawie i karnawałowych smakołykach nie zabrakło najważniejszego elementu spotkania — ciekawej i inspirującej dyskusji o omawianej książce Italo Calvino "Trudne miłości" - być może czytelnika, który spodziewa się opowiadań o miłości, czeka zawód. Podróż pociągiem, kąpiel w morzu, jazda autostradą, spacer po miejskim korso, poranne espresso w barze, fotografie w plenerze i w atelier, zjazd z górskiego stoku - miłosnych perypetii próżno tu szukać.
Z pozoru to opowiastki o niespełnieniu, o niemożności bliskich relacji, o braku komunikacji. Sprężyną wątłych fabuł "Trudnych miłości"
jest napięcie, jakie powstaje między światem rzeczywistym a światem przedstawionym, między jednostkowym doświadczeniem, fizycznym doznaniem a próbą jego opisania.
Znamienne są tu trzy teksty: "Przygoda czytelnika", "Przygoda poety" i "Przygoda fotografa". 
Czytelnik, owładnięty pasją lektury, stara się ograniczyć do minimum uczestniczenie w aktywnym życiu, które wydaje mu się mniej intensywne i prawdziwe od życia bohaterów powieści
Poeta zakochany w kobiecie , nie umie przeżywać szczęścia, które jest dla niego "stanem niepewności". Nie potrafi napisać miłosnego wiersza, za to nie brak mu słów na wypowiedzenie "udręki człowieczego świata".
Fotograf, z początku niechętny robienia fotografii, przekonany, że "wszystko, co nie zostało sfotografowane, jest utracone, jak gdyby nigdy nie istniało, zatem żeby naprawdę żyć, trzeba fotografować najczęściej jak to możliwe", oddaje się temu zajęciu bez reszty, obsesyjnie, wierny przekonaniu, że "fotografia ma sens tylko wtedy, gdy wyczerpuje wszystkie możliwe obrazy".